Ahmet Rıdvan

Ahmet Rıdvan

Kim Kime Üstün?

Kim Kime Üstün?

İnsan dünyaya gelirken ne ailesini seçebilir ne doğacağı ülkeyi ne de içinde büyüyeceği şartları.

Kimi varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gözlerini açar, kimi yoksulluğun içinde. Kimi hayatına büyük imkânlarla başlar, kimi daha ilk günden yaşam mücadelesi vermek zorunda kalır.

Ama hiç kimse dünyaya gelirken yanında bir unvan, makam ya da servet getirmez.

Hepimiz aynı şekilde doğarız. Ağlayarak, yardıma muhtaç ve savunmasız.

Peki, ne oluyor da yıllar geçtikçe bazılarımız kendisini diğer insanlardan daha değerli görmeye başlıyor?

Bir insanın çok para kazanması, iyi okullarda okuması, önemli makamlara gelmesi ya da toplumda tanınan biri olması onu diğerlerinden üstün kılar mı?

Bir işveren çalışanından, bir yönetici memurundan, zengin bir insan yoksul bir insandan daha mı değerlidir?

Bu soruların cevabını aslında hepimiz biliyoruz. Fakat bildiklerimizle davranışlarımız her zaman birbirini tutmuyor.

İslam inancında insanların farklı milletlerden, topluluklardan ve ailelerden yaratılmasının sebebi birbirlerine üstünlük kurmaları değil, birbirlerini tanımalarıdır. Kur'an'da Allah katındaki üstünlüğün ölçüsü olarak takva gösterilir.

Buna rağmen günlük hayatımıza baktığımızda insanların birbirlerini ne kadar kolay sınıflandırdığını görüyoruz.

Oturduğu semte, kullandığı arabaya, giydiği kıyafete, yaptığı işe göre insanlara değer biçiyoruz.

Bir insanın karşısındaki kişiye gösterdiği saygı, bazen o kişinin ekonomik durumuna veya toplumdaki konumuna göre değişebiliyor.

Bir restoranda garsona kötü davranan insanın, aynı masaya oturan önemli bir iş insanına karşı son derece nazik olabildiğini görüyoruz.

Neden?

Çünkü bazılarımız saygıyı insana değil, insanın sahip olduklarına gösteriyor.

Oysa bir insanın karakterini anlamak istiyorsak kendisinden güçlü olanlara nasıl davrandığına değil, kendisinden daha güçsüz durumda olanlara nasıl davrandığına bakmalıyız.

Herkes kendisinden güçlü olana saygı gösterebilir. Asıl mesele, hiçbir çıkar beklemediğimiz insana da aynı saygıyı gösterebilmektir.

Elbette insanlar birbirinin aynısı değildir. Kiminin bilgisi daha fazladır, kiminin yeteneği. Kimi daha çalışkandır, kimi daha başarılıdır. Bunları inkâr edemeyiz.

Ancak başarılı olmak başka, kendisini başka insanlardan daha değerli görmek başka bir şeydir.

Bir doktorun tıp bilgisi hastasından fazladır. Bir öğretmenin bilgisi öğrencisinden ileridedir. Bir işverenin ekonomik imkânları çalışanından geniş olabilir.

Fakat bunların hiçbiri bir insanın diğerinden daha fazla insan olduğu anlamına gelmez.

Üstelik sahip olduğumuz imkânların ne kadarının kendi emeğimizle, ne kadarının doğduğumuz şartlarla ilgili olduğunu da düşünmeliyiz.

İyi bir ailede doğmak bizim başarımız değildir. Varlıklı bir ailenin çocuğu olmak da öyle.

Bunlar bize verilmiş başlangıç şartlarıdır.

İnsanın asıl değeri, kendisine verilen imkânlarla ne yaptığı ve başkalarının hayatına nasıl dokunduğuyla ortaya çıkar.

Bir de hayatın değişmeyen bir gerçeği var.

Bugün sahip olduğumuz makamı yarın kaybedebiliriz. Servetimiz azalabilir, sağlığımız bozulabilir, bir zamanlar bize gösterilen ilgi ortadan kalkabilir.

Hayat hiç kimseye bulunduğu yerde sonsuza kadar kalacağının garantisini vermiyor.

Öyleyse insan neden kibirlenir?

Neden bir başkasını küçük görme ihtiyacı hisseder?

Belki de en büyük yanılgımız, sahip olduklarımızı kim olduğumuzla karıştırmamızdır.

Oysa insanın sahip olduğu şeylerle insanın kendisi aynı değildir.

Bir gün hepimiz bu dünyadan ayrılacağız. Geride bıraktığımız unvanların, makamların ve servetlerin bizimle gelmeyeceğini biliyoruz.

Ama yaşarken bunu sık sık unutuyoruz.

İsanın kendisine zaman zaman sorması gereken çok basit bir soru var:

Bugün sahip olduğum her şeyi kaybetsem, geriye nasıl bir insan kalır?

Bu yazı toplam 278 defa okunmuştur
Önceki ve Sonraki Yazılar
Ahmet Rıdvan Arşivi