Ben bu ülkenin daha iyisini hak ettiğine inanıyorum.

Daha iyi bir eğitimi, daha iyi bir adaleti, daha iyi bir ekonomiyi, daha iyi bir yaşamı…

Ama her şeyden önce daha iyi bir gelecek hayal ediyorum.

Çünkü ben ülkemin yalnızca bugünüyle ilgilenmiyorum. Yarınını da düşünüyorum. Çocuklarımızın nasıl bir ülkede yaşayacağını, hangi fırsatlara sahip olacağını, hangi değerlerle büyüyeceğini önemsiyorum.

Benim hayalimdeki ülkede insanlar sabah uyandıklarında geleceklerinden endişe etmezler.

Bir anne çocuğunun eğitimini, bir baba ailesinin geçimini, bir genç geleceğini, bir emekli ay sonunu düşünerek yaşamaz.

İnsanlar yalnızca hayatta kalmak için değil, hayatı yaşamak için çalışırlar.

Ben zengin insanların yaşadığı fakir bir ülke değil, refah içinde yaşayan bir toplum istiyorum.

Çalışanın emeğinin karşılığını aldığı, üretenin kazandığı, girişimcinin cesaretlendirildiği, çiftçinin toprağından kopmadığı, sanayicinin geleceğe güvenle yatırım yaptığı bir ülke istiyorum.

Ama biliyorum ki bir ülkenin gelişmişliği yalnızca ekonomisiyle ölçülemez.

Bir ülkenin gerçek zenginliği insanıdır.

Okuyan, araştıran, sorgulayan, düşünen, eleştiren ve üretmekten vazgeçmeyen insanlarıdır.

Bu nedenle çocuklarımızın yalnızca sınav kazandığı değil, düşünmeyi öğrendiği okullar istiyorum.

Öğretmenlerin saygı gördüğü, bilim insanlarının desteklendiği, üniversitelerin özgürce bilgi ürettiği bir eğitim sistemi istiyorum.

Gençlerin hayallerini gerçekleştirmek için başka ülkelere gitmek zorunda hissetmediği bir Türkiye istiyorum.

Gidenlerin de istedikleri zaman gururla dönebildiği bir Türkiye.

Adalet istiyorum.

Ama yalnızca kendim için değil.

Benimle aynı düşünmeyenler için de adalet istiyorum.

Çünkü adalet, yalnızca bizim hakkımızı koruduğunda değil, hiç tanımadığımız insanların hakkını da koruduğunda adalettir.

Kimsenin düşüncesinden dolayı korkmadığı, kimsenin kimliğinden dolayı dışlanmadığı, herkesin kanun önünde eşit olduğu bir ülke istiyorum.

Devletin vatandaşına tepeden bakmadığı, vatandaşın da devletinden korkmadığı bir düzen istiyorum.

Kurumların kişilerden güçlü olduğu, liyakatin sadakatin önüne geçtiği, kamu görevlerinin bir ayrıcalık değil sorumluluk olarak görüldüğü bir ülke hayal ediyorum.

Özgürlük istiyorum.

İnsanların konuşabildiği, yazabildiği, eleştirebildiği, itiraz edebildiği bir toplum.

Basının soru sorabildiği, sanatçının özgürce üretebildiği, insanların farklı düşüncelerle bir arada yaşayabildiği bir Türkiye.

Çünkü farklı düşünmek düşman olmak değildir.

Aynı ülkeyi sevmek için aynı fikirleri paylaşmak zorunda değiliz.

Ben insanların birbirini dinlediği, anlamaya çalıştığı, birbirine saygı duyduğu bir toplum istiyorum.

Doğayı koruyan, hayvanlara merhamet gösteren, şehirlerini yalnızca binalarla değil; parklarla, kütüphanelerle, tiyatrolarla ve yaşam alanlarıyla büyüten bir ülke istiyorum.

Kadınların kendilerini güvende hissettiği, çocukların özgürce oynayabildiği, yaşlıların saygı gördüğü sokaklar istiyorum.

Dünyayı takip eden değil, dünyaya katkı sağlayan bir Türkiye istiyorum.

Bilimde, teknolojide, sanatta, sanayide ve kültürde kendi başarı hikâyelerini yazan bir ülke.

Ama bütün bunlardan önce başka bir şey istiyorum.

Toplum olarak daha iyisini istemekten vazgeçmeyelim.

Kötüye alışmayalım.

Yanlışı normalleştirmeyelim.

Haksızlığı kanıksamayalım.

Bize sunulanla yetinmek zorunda olduğumuzu düşünmeyelim.

Çünkü bir ülkenin geleceği yalnızca onu yönetenlerin değil, o ülkede yaşayan herkesin sorumluluğudur.

Ben kendi payıma düşen sorumluluktan kaçmak istemiyorum.

Çalışarak, üreterek, okuyarak, sorgulayarak, gerektiğinde itiraz ederek ve her şeyden önemlisi çocuklarıma iyi bir insan olmanın değerini anlatarak bu ülkeye katkıda bulunmak istiyorum.

Benim meselem bir kişinin gitmesi, başka bir kişinin gelmesi değil.

Benim meselem, kim gelirse gelsin doğru işleyen bir ülke düzeninin kurulması.

İnsanların kaderinin kişilere değil, kurumlara ve kurallara bağlı olduğu bir Türkiye.

Bir gün çocuklarım bana nasıl bir ülke istediğimi sorarsa cevabım şu olur:

Kendileri için ne istiyorlarsa, başkaları için de aynısını isteyebildikleri bir ülke.

Çünkü ben yalnızca kendi çocuklarımın iyi yaşamasını istemiyorum.

Bu ülkede yaşayan bütün çocukların iyi yaşamasını istiyorum.

Ve biliyorum ki bu bir hayal olarak kalmak zorunda değil.

Yeter ki daha iyisini istemekten, bunun için çalışmaktan ve birbirimize karşı sorumluluklarımızı hatırlamaktan vazgeçmeyelim.

Ben ülkem için her şeyin daha iyisini istiyorum.

Daha azına alışmak istemiyorum.