“Veren el, alan elden üstündür.” hadisini yazıldığı gibi okuyanlarla yola çıktığınız zaman ne verdiğiniz kalır ne de karşılığında verdiğinizin üzerine aldığınız.

Alın terinin karşılığını almaktan daha zordur alın terinin karşılığını vermek ve bu konuda adaletli hükmetmek.

Verdiğinde gönlü kalmadan vermek ve verdiğine leke getirmeden, temizinden vermek önemlidir. Alın terini kurumadan vermek ise terin hakkıdır. Öyle soğuduktan sonra verdiğin, yerken de giyerken de yaz ayında dahi insanın içini üşütür.

Yemeyeceğini, giymeyeceğini çöpe atar gibi vermek ise yeniye yer açmak ve yükten kurtulmaktır; yük almak değil...

Yetimin başını okşamak da öyle. Kamera karşısında başı okşarken parmaklarınla okşadığının içini acıtmak değil, yüreğinle dokunmak ve dokunduğunda kendini bulmak, o olmaktır. Dokunduktan sonra elini ve gönlünü suyun altına sokmak değil.

Veren el olmak zordur. Çünkü hep tam verecek iken cebindeki o akrep yüreğinden yakalar ve “Verme, verilecek hâle gelirsin.” der. Seni götürür bir kafeye, bilmem ne kahvesini vereceğinin daha fazlasını içtirir. Buna ver der ve sen de ona verirsin.

Veren elin üstünlüğü; üstünlük taslamadan, bir yanda verdiğin, diğer yanda boynu bükük alanın acizliği ve senin fırçalanmış dişlerinin ön planda olduğu bir tablo yaratmadan verebilmektir. O garibin gözyaşını yere düşmeden yakalayarak ve onun aldığına, ihtiyacından daha çok vermek için ihtiyaç duyduğunu hissederek vermektir. Verdikten sonra ağzına uzanan bir kaşık çorbanın en lüks yemekten daha fazla tat verdiğini hissederek vermek... İşte onu hissettiğinde üstün olan sözün muhatabı sensindir.

İşte bu bahsettiğimiz gibi veren birçok yardım kuruluşu var ve hepsinin yaptıklarını görüyoruz. Göstermek de zorundalar; yardım yapma sebeplerini biz de görelim, biz de sebeplenelim.

Gebze Hayrat Derneği benim için bambaşka bir dernek. Her yerde varlar ve tamamen gönüllü çalışıyorlar.

Gebze Hayrat Derneği Başkanı Şükrü Başkan kendini bu yola vakfetmiş.

6 kıta, 90 ülke, 81 il... Giyimden barınmaya, yetimden hastaya, yolda kalmıştan darda kalmışa, savaş mağdurundan enkaz altında kalana; dini, dili, ırkı ve mezhebi ne olursa olsun, “Kimse yok mu?” sözünden önce “Biz varız!” diyen ve bunu da fotoğraf için değil, Allah rızası için yapan bir dernek...

Afet ile ilgili ziyaret ettiğimiz her ilde bir kapıları ve her kapının ardında güler yüzlü, yardımsever insanları; bu insanların elinde umut olan, gönülden kaynayan kazanları var.

Bazen “İyi ki tanış olmuşum.” dedikleriniz vardır ya... Size hâlâ dünyanın tüm çirkefliğine rağmen sevginin ve iyiliğin yaşadığını hissettiren Şükrü Başkan gibi, onun cefakâr yardımcısı İlyas kardeş gibi ve o kapıda size cebini değil, yüreğini açan binlerce gönüllü gibi...

İyi ki varsınız!

Ve biliyorum ki siz var oldukça, Hayrat ve diğer iyilik hareketleri var oldukça umut da var olacak ülkemde, Doğu Türkistan'da, Gazze'de ve zalimin tüm zulmüne rağmen mazlumun olduğu her yerde...