“Emrolunduğun gibi dosdoğru ol…”

Bize ne emrolundu ve biz emre itaat ediyor muyuz?

Yoksa ediyor gibi gözüküp ardından dolananlardan mıyız?

Görsünler diyenlerden miyiz? Tekbir getirirken, selam verirken, camiden çıkarken ve yetimin başını okşarken, makamdakine sarılırken ve severken…

O an duygularımız nerede ve biz neredeyiz? Bedenimiz ile birlikte bir miyiz, yoksa fersah fersah uzaklarda, başka hesaplarda mıyız?

Aldatıyor muyuz? Söz hırsızı olup çaldıklarımızla arsızca can mı yakıyoruz? Ekran önü ağlayanlardan mıyız? Yanağını öpüp sonra dudağına deterjan sürenlerden miyiz?

Uykusunda bile amel eder edebiyatı yapıp işinde bile uyuyanlardan mıyız? Patronu gördüğünde kazmayı, kalemi eline alıp o gidince içi geçenlerden miyiz?

Adalet nerede deyip onu düzenimiz için kılıf mı yaptık?

Üstlerine yağdanlık, astlarına karşı Ali kıran baş kesen miyiz?

Adamına göre mi davranıyoruz, yoksa kuralına göre mi?

Dürüst ol diye haykırırken dürüstlüğü bile aşırıyor muyuz?

İki ile ikinin kaç ettiği her zaman dört mü, yoksa “Kaç istersin?” de miyiz?

Ahlak ve erdem bizde ne ifade ediyor? Bunlar için mi yaşıyoruz, yoksa bunlarla avlanıyor muyuz?

Hangi yoldayız, yolunda mıyız?

Takım elbiseye mi değer veriyoruz, yoksa onu giyene mi?

Makam sevici miyiz, yoksa adam sevici mi?

Gidene güle güle, gelene paşam mı diyoruz?

Dilimiz ne diyor, kalbimiz ne?

İkisi hiç aynı yolda yarenlik yapıyor mu?

Gece yatağımıza yattığımızda huzurlu muyuz? Yasal olsun mu, helal olsun mu derdimiz?

Yani demem o ki dostlar, dünyanın çivisi çıkmış derken bile bir çivi de bizde mi?

Yoksa güven, bir sokağın, bir adamın isminden öte de yok mu?

Herkes dosdoğruyu kendinden uzakta mı arıyor?

Yani özü sözü bir olmak, Dede Korkut hikâyesi mi?