VAHŞET

VAHŞET

                Ülkemizde şiddet gün be gün artıyor, kadına, çocuğa ve hayvanlara. En savunmasızlara. Kadınların ve çocukların dahi kendilerini savunamadıkları bu dönemde, dili olmayan canların yaşadıkları içler acısı. Her türlü şiddetle karşı karşıyalar. Kendilerine bakmakla yükümlü olanlardan görüyorlar bu şiddeti çoğunlukla. Öncelikle resmi kurumlar; önceden zehirli iğnelerle yapılıyordu infazlar, şimdi ormanlara, yollara atarak ölüme gönderiyorlar canları. Tabii resmi kurumlar bunu yapınca sahiplerinden şiddet gördüklerinde canlar, arkalarında duracak hiçbir merci bulamıyorsunuz. En fazla alacağı ceza mala zarar vermekten küçük bir meblağ para cezası.

                Besleme bölgemizdeki bu can. Tasması var ve cins; kangal. Ancak en aç canlardan biri. Ayrıca yeni doğum yapmış, emzirdiği belli. Yavruları nerede bilemiyoruz. Onun bu halini görünce, geçen haftalarda, cins olmayan bir köpekle çiftleştiğinden ormana atıldığını düşündüm yavrularıyla. Çok karşılaşıyoruz bu olaylarla. Ancak bu hafta gördüğüm durum karşısında şok oldum. Tasması olmasına rağmen bakılmayan, aç, kemikleri sayılan bu canın kulaklarını kesmişlerdi. Çok yeni yapıldığı belli, üzerindeki kanlar duruyor hala, kesikler iyileşmemiş. Tanımadığı birine asla bunu yaptırmaz, mesafeli bir canlı insanlara karşı. Yaklaştırmıyor kendine. Bunu ona en güvendiği insan yapmış, belli. Hem de Allah’ın yarattığını beğenmemiş, dizaynı kendisi yapmış, bahçıvan makasıyla. O kadar acemice yapılmış bir iş ki.

                İçim acıdı, demek aç kalmasına, terk edilme ile edilmeme arasında yaşamasına, kemiklerinin sayılıyor olmasına rağmen hala sadık sahibine. O vicdanı olmayan insana. Yaptığımız her işkence ile insanlığımızı yitiriyoruz. Bunu bu canlara yaşatanlar, bizler içinde tehlike barındırıyor. Bu insanlarla aynı havayı solumaktan utanç duyuyorum.