İSMAİL KADI

1971 darbesinin ağır yaşantısını yavaş yavaş hissediyor, gelecek yılların sıkıntılı olacağının farkına varıyor, kendisi de gelişip serpiliyordu. Artık çocuk işçilikten kalfa ve ustalığa geçmişti. Çalışma koşulları ve yaşamı sosyal güvenceden yoksundu. Bir şeylerin eksik olduğunun farkına varmaya başlamıştı. O yıllarda tanıştı Sosyalizm öğretisiyle. Böylece hak arama mücadelelerine ilgi göstermeye ve içinde yer almaya başladı.

Hayatı giderek değişmeye başlıyordu. Kendi işi dışında bilgiye ihtiyacı olduğunun farkına varıp kitaplar okumaya, okuduklarını hayatıyla bütünleştirmeye başlamıştı.

Hak arama yöntemleri arasında sendikacılık ilk deneyimi olmuş, önce bilgiye ulaşmış sonra bilgiyi uygulama alanları peşinde koşmaya başlamıştı.  İlk deneyimi Lastik İş sendikasını örgütlemek olmuştu. Artık ele avuca sığmaz, mücadeleci, çalışkan, ilkeli duruşuyla herkesin dikkatini çekmeye başlamıştı.

Küçük bir şehir olan Trabzon’da sanayi de yoktu. Var olan işyerleri bir bölgede toplanmış, herkes aynı yerden alış veriş yapıyor, aynı kahveye gidiyor, aynı koşulları yaşıyordu. Çalışkan, dürüst, azimli ve kararlı mücadelesi çevresi tarafından PROLETER İSMAİL adıyla taçlandırılmıştı. Artık O Trabzon’un tanıdığı taçlandırılmış Proleter ve sosyalist bir kişilikti.

Zaman hızla akıyor, şartlar 1980 darbesi için sözde zemin oluşturuyordu. O’ darbe öncesi polisin, darbe sonrası cuntacıların hedefi olacaktı.

Darbe öncesi çok bedeller ödedi. Hepsinden alnının akıyla direnerek ama ağır yaralar alarak çıkmayı başardı. Bu süreçte hastane deneyimi de başladı. Uzun süre hastanede yattı çok direndi ve hayata tutunmayı başardı. Bu arada 1980 darbesi oldu.

“Netekim” Cunta artık O’nun peşindeydi. Karakollar, cezaevleri ve mahpus damları zorunlu mekanları oldu. O yine bedel ödedi. Her durumdan çelikleşerek daha bir kararlı olarak çıkmasını bildi. Cuntaya da boyun eğmedi tam anlamıyla “boyun eğdirdi”.

1986 yılında kurşun harflerle tanışmaya başladı. Kurşun kokusu O’nun için hiç yabancı değildi. Gençliğinde “döküm” işçiliği, ustalığı yapmıştı. Henüz gazeteciliği düşünmüyor olsa da her konuda yetenekli, azimli olan İsmail KADI bir şeyler yapmak istiyordu.

Böylece Gebze’de Küçük ailesinin kurduğu benim yönetip yürüttüğüm DEMOKRAT GEBZE gazetesinin mutfağına girmeye başlamış oldu.

Gazetecilik süresinde hep pozitif olmaya çalıştı. Yerelde her şey O’nun ilgisini çekiyordu. Sivil Toplum Kuruluşları ile ilişkilerinde gücü yettiğince hep destek olmaya başladı. Artık Gebze O’nun farkına varmaya başlamıştı.

Çalışkan, dürüst, doğru bildiği yolda bedeli ne olursa olsun mücadeleci ruhuyla Gebze’ye katkı sunmaya başlamıştı. Hiç eğilip bükülmedi, yalan-dolana başvurmadı taviz vermedi. Gazetesini ve bürosunu adeta Gebze için Fikir Üretim Merkezi gibi herkesin rahatlıkla girip çıkabildiği bir alana çevirdi. Kapısı hep açıktı, güler yüzü ve dostluk kokan sesiyle geleni ayakta karşılamayı hiç ihmal etmedi. Ezilenin yanında ezenin karşısında olmayı şiar edinmiş bir halk adamıydı.

Yıllar O’nun bu saygın davranışını ilk yıllarda Trabzon’da taçlandırdığı gibi Gebze’de de Gazeteciler ve halk arasında “Gazetecilerin abisi duayen gazeteci” diye taçlandırdı. Bu günün deyimiyle işi medya idi ama medyatik değildi.

Kısa ama dopdolu geçen hayatında herkesin hayatına dokunmayı becerebilen ender insanlardan olan İsmail KADI, ömrünü erken tamamladı ama misyonunu ve vizyonunu tamamlamadı.

İsmail KADI; unutulmayacak, unutulmamalı.

Cumhuriyetin yılmaz bekçisi Cumhuriyetin kuruluş yıldönümünde aramızdan ayrılarak tarih olarak tarihe imza attın.

Rahat uyu sevgili canım, arkadaşım, yoldaşım, dayım.

                                                                                              Sinan KOL