Gebze'ye “Üvey Evlat” Algısı Son Bulmalı!

Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerine göre, Kocaeli’nin toplam nüfusu 2 milyon 160 bin 788 kişiye ulaştı. Kocaeli genel nüfusunun yaklaşık yüzde 40’ını oluşturan Gebze, Darıca, Çayırova ve Dilovası ilçelerindeki toplam nüfus 865 bin 522 kişi olarak kayıtlara geçti. Kenti ekonomik olarak sırtlayan sanayi ve lojistik üssü konumundaki batı yakası, demografik ağırlığıyla dikkat çekerken; bölge halkında ve yerel dinamiklerde uzun süredir dile getirilen bir sitem yeniden gündeme geliyor: Gebze bölgesi, Kocaeli’de hâlâ “üvey evlat” veya başka bir ilin ilçesi gibi mi görülüyor?

HER 10 KiŞiDEN 4’Ü BATI YAKASI’NDA YAŞIYOR

Güncel nüfus istatistiklerine göre Kocaeli’deki her 10 kişiden 4’ü Gebze bölgesinde ikamet ediyor. İl genelindeki 12 ilçe arasında tek başına nüfusun yüzde 19’unu oluşturan Gebze (412.385), kentin en kalabalık ilçesi olma unvanını koruyor. Gebze’yi 234.152 nüfusla Darıca, 163.540 nüfusla Çayırova ve 55.445 nüfusla Dilovası izliyor.

Sanayi, üretim, vergi ve istihdamın kalbinin attığı bu dört ilçe, Kocaeli’nin ekonomik motoru olmasına rağmen, kamu yatırımları ve idari yaklaşımlar söz konusu olduğunda merkezle arasındaki mesafenin kapanmadığı ifade ediliyor.

“MERKEZİN GÖLGESİNDE KALIYORUZ”

İzmit merkezli yönetim anlayışının ve kentsel algının batı yakasını çoğu zaman yeterince merkeze almadığına dikkat çeken uzmanlar ve bölge sakinleri, coğrafi ve kültürel olarak İstanbul’a yakınlığıyla bilinen bu bölgenin Kocaeli aidiyetinde ötekileştirildiğini vurguluyor. Halk arasında ve yerel kamuoyunda sıklıkla dile getirilen "Sanki Kocaeli'nin değil de başka bir ilin ilçesiyiz" algısı, özellikle büyük ölçekli altyapı, sosyal donatı ve vizyon projelerin dağılımında daha net hissediliyor.

Ürettiği katma değer ve barındırdığı devasa nüfusla kentin ana omurgasını oluşturan Gebze bölgesi, artık "üvey evlat" muamelesi görmekten kurtulmayı ve hak ettiği merkezî yatırımlarla planlama önceliğini talep ediyor. Uzmanlar, hızla artan bu demografik ve ekonomik gücün yönetilmesinde yerel yönetimler arası denge ve adil kaynak dağılımının hayati önem taşıdığının altını çiziyor.