1. YAZARLAR

  2. Halil Yeni

  3. Suruç’un Güzel Çocuklarını Hiç Unutma
Halil Yeni

Halil Yeni

Yazarın Tüm Yazıları >

Suruç’un Güzel Çocuklarını Hiç Unutma

A+A-

 

Biri kırmızılar içinde, tatlı mı tatlı yüzüyle gülümsüyor. Gözleri parlıyor şirinlikten. Diğeri küskün yüz ifadesiyle hayata düşünceli bakıyor. Bir diğeri daha çocuk… Bıyığı bile yok terlesin. Beyazlar içinde bir kız. Kedileri besliyor. Kışın yuva kuruyor evinin içine, yazın kapısının önüne su koyuyor. Bir çocuk daha var. Deniz Gezmiş abisini çok seviyor. Onun ki gibi bir de parkası olsun istiyor hani. Tezgâhtar ‘’Çok yakıştı’’ dese de, etiket fiyatı pis pis sırıtıyor yüzüne. Parası yok almaya. Olunca da o gidip o parkayı değil, çocuklara oyuncak almayı tercih ediyor. Böyle yürekli.

 

Öyle güzel bakıyordu ki hayata, zoruna gidiyor kötülerin, boğuyor biber gazına. Haziran direnişinde nişan alınıp atılan gaz fişeği, saplanıp gözüne kör ediyor o genci. Gözüne ışıltı, yoluna yoldaş, hayatına eş olmak için elinden tutuyor sevdiceği, hiç bırakmıyor hastane odasında. Suruç sonu oluyor bu güzel sevginin. Çocuk Gezi’de gözünü, Suruç’ta sevdiceğini ve bacağını kaybediyor. Daha haberi yok. Söylemeyin demiş doktorlar. Sevdiceği, yıldızlar kuşanıp, bu lanet yeryüzüne zaten hiç yakışmayan gülüşünü alıp gidiyor. Bize gözyaşı armağan ediyor yine tarih. O gün geliyor buna benzer 34 tane farklı yaşanmışlıklar son buluyor. Ve artık hayat bize, gittiğimiz yerden belki bir daha dönemeyiz diye,  son sözlerimizi önceden söyletiyor.

 

Yamuk burunlu bir çocuk geliyor ekrana. ‘’Uy diyorum’’ içimden ‘’bu uşak bizim orali.’’ Çıkarttım çıkartacağım derken yanı başında bir bomba patlıyor. Trabzonsporlu bilekliğinden tanınıp, adı ölüm defterine öyle yazılıyor. İki insan yerde el ele tutuşuyor.  Bırakıp gitmesin diye biri diğerini eller hayata tutunur gibi birebirlerine kenetleniyor. Biri ‘’Sen kal ben giderim’’ diyor sanki. Kalana ömrünü vermeye hazırlanıyor.

 

Etrafa saçılmış telefonlar görüyorum. Kırmızıya boyanmış çantalar. Üzerine kan sıçramış nüfus hürriyetleri. Aslında onlar bile açıklıyor her şeyi. Bu ülkenin vatandaşı olmak üzerinde kan lekesi taşımakla eş değerdir. Ve yaşamak, ölmek kadar beterdir. Parçalanmış eller görüyorum sonra. Parçalanmış kollar, parçalanmış bedenler… Parçalanmış hayatlar görüyorum. Parçalanmış zamanlarda. Ve parçaladıkları gazetelerle örtülüyor ölülerimizin üzeri.  Ve hesabını soracağız deyip soramadığımız yüzlerce faili bilinen faili meçhul biriktiriyor, bize hep borç yazan muhasebe defterleri.

 

Parçalanmış çantalarından oyuncaklar fışkırıyor yeryüzüne. Küçük bez bir top. Siyah burunlu bir ayıcık, uzaktan kumandalı bir araba, bir uzaktan kumandalı araba daha. Gerçek bebekler için oyuncak bebekler vardı torbalarında. Sevgi vardı sevgisizlikten çatlayan yüzlere. Okşayıcıları vardı yetim kalmış, öksüz bırakılmış başlar için. Öpücükler doldurmuşlardı her an elimizin altında olsun diye çantalarının ilk gözlerine.

 

Ellerinde silahları yoktu. Oyuncakların arasında bile silah yoktu. Silah sesleriyle büyüyen, silah seslerinden sonra öldürülen çocuklara müzik aletleri götürülüyordu. Sonra eli kanlı katiller pimi çekiyor cennete gidebilmek adına yeryüzünü cehenneme çeviriyordu.

 

 

Sonra gün geçiyor, insan unutuyor, her şey normale dönüyordu. Derken bir katliam daha oluyordu. Bir katliam yüz ölüm daha. Sıradanlaşıyordu her şey. Her şeye yavaş yavaş alışılıyordu. Ve artık benim ülkemde o kadar çok ölüm oluyordu ki, neredeyse sadece katliamları protesto etmek için eylem yapılıyordu. Yetsin diye. Bitsin.

Bu yazı toplam 296 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.