Eğitim denildiğinde çoğumuzun aklına kitaplar, dersler, sınavlar, başarılar ve hedefler gelir. Oysa eğitimin bütün bu kavramlardan önce gelen, çoğu zaman gözden kaçırdığımız çok önemli bir tarafı vardır: İnsan ilişkisi ve bağ kurmak.
Bir öğrencinin hayatına dokunabilmek, ona yalnızca bir konuyu öğretmekten çok daha fazlasıdır.
Düşünün; bir öğrenci matematiği sevmiyor, Türkçeden uzak duruyor ya da bir derste başarısız olacağına inanıyor. Ancak karşısında onu anlayan, cesaretlendiren, eksiklerini yüzüne vurmak yerine tamamlaması için destekleyen bir öğretmen varsa zamanla her şey değişebilir.
Çünkü bazen öğrenci dersi değil, o dersi anlatan öğretmenle kurduğu bağı severek öğrenmeye başlar.
Bunu yalnızca bir eğitimci olarak değil, bir zamanlar o sıralarda oturmuş bir öğrenci olarak da söylüyorum.
Ben de sekizinci sınıftayken Türkçe dersiyle ilgili ciddi sıkıntılar yaşıyordum. Kendimi ifade etmekte, okuduğumu anlamakta ve dersin içinde olmakta zorlandığım zamanlar vardı. Ta ki hayatıma bir öğretmen girene kadar
O öğretmenin gelişiyle birlikte benim için bir şeyler değişmeye başladı. Türkçe dersi artık zorlandığım, uzak durduğum bir ders olmaktan çıktı. Okumayı, yazmayı, anlamayı sevmeye başladım. Kitaplarla, kelimelerle ve kendimi ifade etmekle aramda bambaşka bir bağ oluştu. Üstelik ders notlarım da kendiliğinden düzene girmeye başladı.
Belki o öğretmen benim hayatımda ne kadar büyük bir iz bıraktığının farkında bile değildi. Belki onun için sıradan bir eğitim yılıydı. Ama benim için öyle değildi. Bugün yıllar geçmiş olmasına rağmen o günleri hâlâ hafızamın en derin yerlerinde taşıyorum. O öğretmenin bana hissettirdikleri, kazandırdıkları ve içimde uyandırdığı öğrenme sevgisi hâlâ benimle. Eminim ki hayatım boyunca da benimle kalacak.
İşte öğretmenlik tam olarak böyle bir şey
Bazen bir öğretmen yalnızca bir dersin sevilmesini sağlamaz; bir çocuğun kendisine bakışını, hayallerini ve geleceğini değiştirir.
Bir öğretmenin içten bir tebessümü, "Sen yapabilirsin." diyen bir cümlesi, öğrencinin fark edildiğini hissettiren küçük bir davranışı, belki de onun eğitim hayatındaki en büyük dönüm noktasıdır.
Öğretmenlik yalnızca tahtaya bilgi yazmak, müfredatı tamamlamak ve sınavlara öğrenci hazırlamak değildir. Öğretmenlik, öğrencinin dünyasına girebilmek, onun kaygısını anlayabilmek, sessizliğinin arkasındaki nedeni görebilmektir.
Her öğrencinin öğrenme şekli farklıdır. Kimi cesaretlendirilmeyi, kimi dinlenmeyi, kimi de sadece kendisine inanıldığını hissetmeyi bekler. Öğrenciyi tanımadan, onunla bağ kurmadan verilen eğitimin eksik kalacağını düşünüyorum.
Yıllardır eğitim sektörünün içinde biri olarak şuna inanıyorum: Başarının arkasında yalnızca çalışma programları ve doğru kaynaklar yoktur. Öğrencinin kendisini güvende hissettiği, değer gördüğü ve öğretmenine güven duyduğu bir ortam da vardır.
Unutmayalım ki bir öğrencinin hayatında iz bırakan öğretmen, sadece öğrettiği konularla hatırlanmaz. Bazen yıllar sonra bile hatırlanan şey, zor bir gününde söylenen tek bir güzel cümledir.
Belki de eğitimde en büyük başarı, öğrencinin sınavda kaç net yaptığı değil, kendisine olan inancını yeniden kazanmasını sağlamaktır.
Çünkü önce gönle dokunmadan zihne ulaşmak kolay değildir.
Ve bazen bir çocuğun hayatını değiştirmek için yeni bir yöntemden çok, onu gerçekten anlayan, ona inanan ve onunla bağ kuran bir öğretmen yeterlidir.
Belki de yıllar sonra bir öğrencinin hafızasında kalabilmek, bir öğretmenin alabileceği en güzel teşekkürdür