2 Nisan 2007… Darıca Süreyya Yalçın İlköğretim Okulu’nun koridorlarında yaşanan o kara gün hâlâ hafızalarda. Öğrencilerinin gözleri önünde, susturucu takılmış bir tabancayla altı kurşunla vurulan Hüseyin Cebe öğretmen, kaldırıldığı hastanede yaşamını yitirdi.
Onun tek kaygısı, ölüm tehditlerine rağmen beşinci sınıf öğrencilerini mezun etmek, çocuklarını yarı yolda bırakmamaktı.
Fail Necati Kumaş, mahkemede akli dengesinin yerinde olmadığına dair raporla yüksek güvenlikli bir hastaneye yatırıldı. Ancak geride kalan acı, öğrencilerin ve meslektaşlarının yüreğinde derin bir yara olarak kaldı.
Eğitim-Sen, Hüseyin öğretmenin adını yaşatma sözü verdi. O günden bu yana şiirler yazıldı, türküler yakıldı, öyküler kaleme alındı, belgeseller çekildi. Darıca’da bir parka onun adı verildi.
Bugün, aradan 19 yıl geçmişken Hüseyin Cebe hâlâ unutulmuyor. Eğitim-Sen Kocaeli 2 No’lu Şube’nin öncülüğünde düzenlenen ikinci uçurtma şenliğinde, çocuklar gökyüzünü rengârenk uçurtmalarla süsledi.
Hüseyin öğretmenin fotoğrafı ve Eğitim-Sen’in logosu uçurtmalarda dalgalandı. Meslektaşları ve dostları, onun en sevdiği türküleri hep birlikte söyledi.
Şube Başkanı Sinan Kaya’nın sözleri, bu buluşmanın anlamını özetliyordu: “Bu uçurtma şenliğini Hüseyin Cebe’yi anma, bir anlamda onu yaşatma adına gerçekleştiriyoruz. Geleneksel hale getirdik ve bu sene ikincisini düzenliyoruz. Hüseyin bizim çok değerli bir arkadaşımızdı. Umarım bizi duyuyor, görüyordur. Ona selam gönderiyoruz.”
Çocukların kahkahaları, gökyüzünde süzülen uçurtmalar, söylenen türküler… Hepsi bir araya geldiğinde ortaya çıkan şey, Hüseyin öğretmenin en çok sevdiği şeydi: çocukların mutluluğu.
Bir öğretmenin adı, bir parkta, bir şenlikte, bir türküde, bir şiirde yaşamaya devam ediyor. Makamlar, raporlar, mahkeme kararları unutuluyor; ama Hüseyin Cebe’nin adı, öğrencilerinin gökyüzüne bıraktığı uçurtmalarla her yıl yeniden hatırlanıyor.