2020’Yİ HANGİ DUYGU ANLATACAK

Önce izledik uzaktan, 
Belki korktuk belki güldük. 
Öyle değil mi 
Orası Çin dünyanın öbür ucu. 
Gelmez dedik bize 
Yoksa kendimizi mi kandırdık. 
Zaman geçti başladı ilerlemeye 
‘’Yok ya bize bir şey olmaz’’ 
Diye susturduk kimi zaman, 
İçimizdeki yükselen o iç sesi. 
Kimi zaman da uzmanların 
Kelle paça için çağrılarına sığınır olduk. 
Sahi bu kadar kolay mıydı 
Dünyayı kırıp geçiren minnacık virüsü, 
Biz sadece seyretmekle mi atlatacaktık? 
Derken komşularımızın kapısını çalmaya başladı tek tek 
Bay ve bayan virüs. Tehlike giderek yaklaşıyordu 
Ve beklenen sevgili  Sonunda bizim de kapımızı çalmıştı. Gerçekle yüz yüzeydik artık. 
Önlemler alınıyordu yavaş yavaş. 
Derken fırsatçılar türedi her yerde 
Milletin zor zamanlarında 
Herkes cebini doldurma telaşına düşmüştü. 
Kolonyalar, maskeler, dezenfektanlar 
Daha önce sıradan olan eşyalar 
Hayat kurtarıcısı oluvermişti. 
Birbirimize dokunamaz 
Hatta kaçar olduk birbirimizden. 
Ne ana baba ne kardeş ne dost ne arkadaş 
Herkes artık uzaktı bize. 
Stoklamalar, alışverişler çılgınlığı, temizlik 
Gözümüz döndü adeta. 
Kaybetme tehlikesi altında mı bilecektik 
Elimizdekilerin değerini? 
Hele ki en kıymetli varlığımız 
Sağlığımızın değerini. 
Gözle bile görülemeyen 
Tek başınayken canlı bile olmayan 
Küçücük bir varlık öğretti bize bunu. 
Ne demişler 
“Her işte bir hayır vardır’’ 
Vakalar arttıkça kilitlendik ekrana 
Bakan bey çıktı her gün; 
Vaka sayısı....... 
Vefat sayısı....... 
İyileşen sayısı.... 
Her gün korkumuz 
Her gün merakımız artıyordu. 
Biz misafirperver bir milletiz 
Misafir ağırlamayı çok severiz ama 
Bilmiyorum ki iyi ağırlayabildik mi, 
Davetsiz misafirler 
Bay ve bayan virüsü? 
Şunu öğreniyorduk ama En önemli meslek grubu 
‘’Sağlık çalışanları’’ 
Gerçekten de öyleydi, 
Olaki varsa hastalık aileme bulaşmasın diye 
Gitmediler evlerine Kimisi hastanede, Kimisi otelde, 
Kimisi bekar arkadaşının evinde kaldı. 
Dillerde hep şu cümle 
“Sağlık çalışanlarından Allah razı olsun” 
Alkışladık onları sevgimiz, minnetimiz arttı. 
Ama biz unutkan bir toplumuz 
Kızmayın maalesef öyleyiz. 
Okul biter öğretmeni, 
Tehdit biter askeri polisi, 
Hastalık biter doktoru, hemşireyi, 
Karnımız doyar aç kalanı , 
Gözümüz doyar verilen nimetleri UNUTURUZ... 
Sonra kapandık evlere 
Yasak üstüne yasaklar. 
Biliyoruz ki uymazsak daha kötü olacağız 
Bu bilinçle uyduk her söylenene 
Evde ödevlerimizi yaptık 
Herkes oldu birer aşçı, Herkes oldu birer usta, Herkes oldu birer berber, Herkes oldu birer kuaför, Herkes oldu birer çiftçi, Herkes oldu birer terzi, Herkes oldu birer öğretmen, Bugünler için mi saklamıştık. Bu cevherleri içimizde, Bunca zaman hiç bilmeden. Fark ettik ki önemsiz meslek ya da iş yokmuş İhtiyaçlarımızmış onları önemli kılan. 
Sokağa çıkma tedbirli serbestleşince Koştuk yokluğumuzda Kendini yenileyen doğanın kucağına. 
Doğa yemyeşil olmuş her yer canlanmış. 
Kuş sesleri sarmış her yeri, hava tertemiz, 
Yunuslar dans ediyor mavi sularda keyifle. Bir şey daha fark ettik  Meğer doğanın düşmanı 
BİZ İNSANLAR MIŞIZ (ne acı). 
Yaparken yıkmışız meğer. Kendini tamir etmek yine doğaya düşmüş. Kabuğuna sığmayan insanoğlu 
Evine sığmak zorunda kaldı. 
Doymayı bilmeyen insanoğlu  Doyuma ulaştı. 
Hani meşhur bir laf vardır; Büyük devletlerin, büyük silah tacirlerinin Hedefi ele geçirmektir tüm dünyayı 
Yönetmektir tek bir elden, Bugüne kadar bunu yapamadılar, Hep bir engel oluştu önlerinde. 
Ama gözle görülmeyen Kendi kendine canlı bile olmayan bir varlık Kimsenin yapamadığını yaptı 
Tüm dünyayı ele geçirdi. Başka bir şey konuşamaz, 
Plan yapamaz, Önümüzü göremez olduk buna sebep. 
Uzak kalmak herkesi daha da yakınlaştırdı 
“Kıymet” kelimesinin içini doldurduk. 
Ailemizi daha yakından tanıdık. 
Çocuklar öğretmenler okullarını özledi. 
Gurbette yaşayan sılasını özledi. 
Parklar çocukları özledi. 
Sahiller bile özledi insanlarını. 
Şimdi en önemli kelimemiz artık “”KAVUŞMAK”
 .................................................... 
Güç,sabır, akıl ve bilimin ışığında 
Bir gün mazi olacak 
İleride bugünlere bakıp 
Ne düşüneceğiz acaba? 
Hangi duygu anlatacak bize 2020 yılını? 
Kaygı, korku, endişe, öfke 
Keder, üzüntü, panik, merak, pişmanlık 
Sizce hangisi??
Ufuk ESER